Атомски град

Градов наш е како после атомска хаварија. Празен, страшен, гнасен смрдлив и недишлив. Верувам дека "се лакше дисало у Хирошими" него ли во Скопје во јули.

Тек кога луѓето ќе се разотидат, капираш копку е СТВАРНО ружен градот. За запустените никогаш неисчистени и неурбанизирани делови не сакам ни да зборам-само видете ја Иво Лола, видете го Жена Парк, другата страна на кејот (па и онаа првата е грозна, само поинаку), зад Олимписки...страааашно. А све е тоа демек центар.

Па и смрди, брате. Секој дел од градот смрди поинаку. Негде смрди на канализација, негде на чисти гомна, негде на ѓубре, негде на мртви животни, негде на пожар (пу, пу, пу...)

А и прљаво е. Ѓубре има насекаде. Во некои делови од Скопје контејнерите се празнат еднаш во деценијата, и тоа ако соѕвездијата се поклопат.

А ако сакаш негде да седнеш да се напиеш нешто, или е топло, или е кочан. И нељубезно станало све од персонал у градов. Храната по кафаните исто така станува очајна, а богами станува и поскапа by the minute.

Се моча по ќошиња, се кака по влезови.

Се вози криминално.

Продавниците се пуни со кич, девојките се се' попрости и во изглед и во понашање.

Младината ни се ретардира.

Мажите стануваат неандертални.

Вонредна состојба.

Почнав да пишувам како Лејла Сабит, мојата омилена колумнистка.

Which reminds me, треба да си го пријавам постов за рубриката "Зошто го сакам Скопје?"