Incontinentia

Ниедно казанче не дигна толкава врева...

2009-05-26T15:42:00.000-07:00

...колку шољата без казанче поставена и тргната (во рекорден рок!) од улица Македонија.

Прво, браво за Skopje Subversive Force! Конечно нешто остро, слатко-кисело и...златно! Конечно се даде коментар на место за сите оние шмизли, фраери, деца ретарди и перверзии од градби (особено онаа позади шољата).

Второ, браво за Скопјани кои прилично весело и со интерес и позитивна енергија го чачкаа капакот и седнуваа на неа.

И на крајот, едно 'БРАВО' за сељачааната од политичари и новинари кои од тоа направија главна вест! Им се смеев на америте коа спасуваа мачиња на ударни вести, а сеа од ова ме ни се ни плаче, туку (баш соодветно!) ми се сере!

Имам чувство дека кога би живееле во град, наместо во село, шољата би се поставила, би била смешна, би се прогласила за несоодветна и веројатно би била тргната. Арно ама, тоа не би ни стигнало до Татјана Грујовска и нејзините со креон темелно обрабени усни. Ниту пак ганкоидот Канчевска-Милевска не би имала зошто да се огласува и да дава осуди за неморалност. Аман више! Занимавајте се со ѓубрето, него тргнете го, занимавајте се со Пишуваме кирилица, тоа гледам добро ви иде!

А андерграундот остајте си го да си дејствува таму кајшто му е место, зашто вака само ја валкате брилијантната идеја со вашите кретеноидни претпоставки и заклучоци.

СПАСЕТЕ ЈА ИВА!

2009-05-22T20:23:00.000-07:00

Не ми се ни зборува. Ива ја знам преку 10 години во кои сме изгубиле контакт, како што тоа обично се случува во вака големи градови како Скопје.

Денес дознав дека Ива боледува од ретка и прогресивна форма на канцер на коските, и моментално е на лечење во Хјустон, Тексас.

Има сила, има волја, има храброст да издржи и да се бори. Но, нема доволно средства. Лечењето чини многу стотици илјадници долари.

Затоа, секој кој може да помогне (а СЕКОЈ МОЖЕ да помогне барем малку!) нека не чека! донирајте колку можете (1000 луѓе x 100 денари = 100 000 денари) на следниве сметки во ОХРИДСКА БАНКА на име МИРЈАНА МИЛЕНКОВИЌ:
Жиро сметка за денари: 530500010648811
Жиро сметка за девизи: 1408000306242

Ако не можете да помогнете со средства, тогаш барем раширете ја веста, нека стигне и до оние со пари :)

За борбата на Ива можете да дознаете повеќе од следниве линкови:

http://www.saveiva.org/home.shtml

http://www.facebook.com/group.php?sid=7437625227317e9d64d9153f35ef7981&gid=71006638181&ref=search

http://saveiva.blogspot.com/search?updated-max=2009-05-07T23%3A00%3A00-05%3A00&max-results=7

И човеку, не заборавај: не е важно колку ТИ ќе помогнеш, важно е колку СИТЕ ќе помогнеме!

Борис Дамовски кејм аут!

2009-04-06T06:47:00.000-07:00

У принцип, не требаше ова да ме чуди. Не ти требаат две очи, и едно е доволно за да видиш дека острото сечиво на Еднооки само ги милува цуцињата на Грујо, додека Бранче и компанија ги праи касапаана. Арно ама, све нешто се тешев дека така ми се чини, еве и Гоца ја зезаат, па еве го и овој, и оној...едноставно, си го затварав окото пред пристрасноста, правејќи се дека ја нема.

И си живеев ја така у заблуда се до вчера, кога на МТВ (чинам, таму ќе да беше) во екот на пребројување на гласовите и радување на децата кои си победиле, не го видов гореспоменатиот во насловот како бидува интервјуиран од некоја тетка, ваљда новинарка. Не ги фатив од почеток, се убацив кога он кажуваше како од дете он ете си бил, не десничар, ама македонски националист (браво! алал!). И ете, како сеа оваа влада, за разлика од оние не знам што и како била боља...опаа.

Ова се вика аутирање. Можда неговата ориентација (политичка) и не била тајна, ама јас до сега го немам сретнато јавно да се декларира вака или онака. А па тајмингот што го одбрал е уште посјебан од све: моментот кога малите ја држат целата власт у земјава и имплицираат дека сите ние остали сме комуњари и предавнички богохуљски говна. Тајмингов вришти: сеа сме најјаки, и сите ќе се декларираме, не ви се криеме више, кој ве ебе! Тајмингот е да те дотепа хуморот, за кој си сметал дека ти останува како единствена оддишка од срањата.

И треба бре да ни се покаже дка нема ништо неутрално у земјава! Све е обоено! Или си со нас, или си против нас! Нема бегање од страна, па ни коа се забављаш! Македонци, внимавајте: забрането е непартиско смеење!

ДЕМОКРАТИЈАТА УМРЕ: СЕГА ТУРЕТЕ ГО КРСТОТ!!!

2009-03-29T16:08:00.000-07:00

Драги мои сограѓани и сограѓанки, земјаци и земјачки!

Иако планирав да го умрам овој блог и за вјеки да потонам во летаргија, не можам да го премолчам она што и се случи вчера на Македонија, на нејзините граѓани, на нејзините синови и ќерки, на нејзината интелигенција. (Само кисело се насмевнав на фактот дека мојот последен пост, напишан пред година и кусур се однесува на...та-та!!!!!! ИСТАТА ТЕМА!)

Значи, вчера на пладне на плоштадот Македонија имаше една вистинска жртва (и уште неколку изгребани, расклоцани и рашамарани студенти. ДА! СТУДЕНТИ!!! НЕ ПАРТИСКИ АКТИВИСТИ!!!!): умре демократијата, која и онака беше болна, искварена и се повеќе лажна. Ја убија луѓе кои како крстоносци навалија врз децата, кои кинеа транспаренти со парола НЕ ГО СИЛУВАЈТЕ СКОПЈЕ, кои колнеа, пцуеја, ги вадеа пред божјиот суд и ги бркаа од сопствената држава. И да, и јас бев таму со тие студенти зашто освен што е тоа мое законско право како граѓанин мирно да протестирам за она во што верувам, исто така сметам дека мораме, МОРАМЕ да отвориме простор за младите (читај: НОРМАЛНИ) луѓе од оваа земја да го искажат незадоволството од сите овие..да ми простите, срања кои ни ги сервираат политичарите и сите нивни облици на живот импортирани во сите структури на Македонија.

Зборев и тогаш, ќе кажам и сега, а тоа сакаа да го кажат и студентите, ама богобојазливите човекољупци не им дозволија: НЕ за црква онаму каде што не и е место!!! НЕ за лоша, неоправдана и бесмислена архитектура!! НЕ за Лумикс, Мајка Тереза и секвелот на Белата куќа крај Вардар!! НЕ за Александар поголем од неговата тогашна Македонија!! Ама, да бидеме фер, ДА за филхармонијата.

Само ми е жал што овие два дена во мене се створи таква одвратност спрема луѓето со кои светот надвор ме идентификува, а кои ме вреѓаа и буткаа, не знаејќи зошто сум таму, боејќи ме партиски, верски и патриотски. Жал ми е, не сакам да имам такви чувства, не сакам да им го посакувам тоа што тие ми го посакаа мене. Жал ми е што се соочувам со фактот дека во Македонија царуваат сељаци. Да не се разбереме погрешно, не мислам на луѓе од село, мислам на сељачаана која само знае со тупаници, клоци, навреди и клетви да демек извојува победи. Сељачаана која единствено покрај знаме и икона се чувствува силна, која само во толпа знае да дејствува, која не знае што е толеранција човечка, демократска, а најмалку христијанска. Сељачаана која не знае ниту да слуша, ниту да мисли. И многу се.

Ама за среќа, во Македонија останаа и граѓани. И нема да си одиме.

Црква на плоштад!?!?

2008-01-31T05:23:00.000-08:00

Со денови се обидувам да ги игнорирам идиотизмите кои како на обичен граѓанин ми се пласираат преку медиумите, ама има некои работи кои не можат и не смеат да бидат премолчени. Една од нив е тешката глупост да се изгради црква на плоштадот, на кој и онака му смислија 300 чуда, па коа ќе ги изградат ќе цупкаме на една нога од фонтана до црква, веројатно притоа крстејќи се на кичот кој не опкружува. Не се сомневам дека препаметната влада тоа ќе го протолкува како знак за триумф.

Искрно, не можам да се сетам на ниту еден аргумент ЗА изградба на црква таму. Толкава ли е амнезијата што се заборава дека Соборен храм е на 15 минути пешки, а Св. Димитрија (ах, колку далеку...) ДУРИ преку мостот!? Каков плоштад е тоа, ако на него треба да има еклектична фонтана, одвратна спомен куќа и театар-дух? Ако веќе се запнале за црква, им препорачувам да испланираат и место за јавна бесилка, да можам на раат да си се обесам! А ќе направат ли паркинг за верниците? А ќе изградат ли и џамија?

Јас разбирам дека премиерот е мал (уште ни "р" не знае да каже) и дека многу сака да си има црква што ќе го носи неговото име, ама нема ли некои други чичковци да му објаснат дека тоа така не оди? Децата треба да си играат во сопствениот двор, и треба да им се покаже оградата!!

Во име на тоа, ви препорачувам од срце да се потпишете на петицијата ПРОТИВ изградба на црква на плоштад http://www.petitiononline.com/0511/ затоа што НИЕ сме тие кои треба да кажеме што сакаме да се направи со НАШИТЕ пари, НИЕ сме тие кои знаат што навистина му недостасува на НАШИОТ град...на крајот, НИЕ сме тие што ја избираат власта и имаат полно право да ја сменат!!! А до тогаш, можеме да ја шириме петицијава со надеж дека трошка здрав разум ќе го најде патот помеѓу обезглавените антички статуи и ќе затропа на вратата од премиеровиот кабинет, тргнувајќи го од слаткиот сон кој го сонува со месеци, додека ние будно чекаме позитивни промени.

Фудбал

2007-10-25T04:36:00.000-07:00

Гледам, владата ги тепала камерманите. Браоссс!
Имам ја еден предлог-нека играат со опозиција, нека напраат еден политички фудбал куп, нек се гонат сите заедно у дресови директ по спортските сали што никнуваат као печурки, нека поентираат до утре сабајле! Нека не остаат на раат, па ваљда ќе се најде некој попаметен од сите нив топтан да ни ја води државата.
Поздрав!

Кротки приказни

2007-09-05T10:44:00.000-07:00

Како што го пишував насловот, си мислев какво pun да напраам, меѓутоа секое користење на изричити навреди само ќе биде погрешно сфатено, а мојата критика со тоа девалвирана. Но, чувствувам човечка одговорност да се осврнам на оваа книга, изоставајќи го сега и тука името на авторот, зашто...не знам зашто? Зашто ако сте ја читале, виделе ор елс, го знаете и името. Да не го шиканираме чоекот, али ај да му ја напраиме пуздер книгата!

Како прво, сакам шорт сториз. Многу и тоа. И не ми смета ако се ептен шорт, не е битна должината за квалитет на едно дело. Меѓутоа, освен шо е шорт, треба да биде и СТОРИ. Кротки приказни, за жал, не можат да се квалификуваат како такви. Најчесто немаат дејство, или пак тоа ако е загатнато на почетокот успева да се изгуби во страна ипол. Поентите, кога воопшто ги има, се нафрлени како на крај на писмена у средно, кога мораш да ставиш заклучок пред да ѕвони. Да било крстено делото "Дневнички записи" полесно би се проголтале сите недоследности кои една приказна мора да ги има, а дневнички запис не мора. Башка, во суштина тоа и се.

Понатаму, "стилот" на пишување за мене е многу збунувачки: на моменти хемингвејува, на моменти забегува. Да појаснам: непотребно долги и преоптоварени реченици во кои ништо не се случува и НИШТО не кажуваат, за таман кога треба негде нешто да се деси да добиеш некој лаконизам и да останеш со прашалник над глава. Е сега, можеби е несоодветно на овој начин да илустрирам за што станува збор, но ќе издвојам 2-3 реченици од една приказна за да појаснам (поентата норамлно тука ќе ја немате, но небитно е):

"Сликата што се' уште ми струи низ главата се случи неодамна, на раскрсницата пред еден голем трговски центар. Со автомобил бев упатен да го извозам мојот вторничен филмски радио-термин, и во последен момент закочив на последните семафори. Додека чекав да се вклучи зеленото светло, на средина од раскрсницата, онаму каде што се наоѓа оградата, односно, онаму каде што секоја вечер стојат колпортерите и го нудат новиот број на утрешните дневни весници, стоеше еден човек. Во прв момент мислев дека се работи за обичен пешак, кој чека да премина преку пешачкиот премин, од другата страна на улицата."

E сеа, обратете внимание на овие реченици. Колку непотребни информации има тука? Баш ни е гајле кај си одел, ако за тоа не збориш понатаму. Баш ни е битно на кои семафори како си закочил ако не си се судрил. Збориш за човекот, а го дрвиш за опис на една раскрсница! Па објаснувањето кај стоел...боже мили! За на крај нели да мора да ни потенцира дека 'чекал да премине ОД ДРУГАТА СТРАНА НА УЛИЦАТА!' Пошто тоа инаку никој нема да го скопча, сфаќате?!

Тo cut the short story even shorter, лудак преоѓал улица, па овој се сетил дека некад така видел исто гола жена како се шета. Тоа е расказот, само има долги реченици. Но, крајот пак е така неверојатно шокантно краток, што се осеќате како на скалило да фалат последните неколку скали. Да појаснам:

"Во подоцнежните разговори со пријателите, во првата крајност најприфатлива беше претпоставката дека се работи за модерна Пепелашка која го барала својот загубен чевел, а во втората, се работеше за случај во кој издрогираната куртизана е избркана од странскиот дипломат бидејќи не сакала да игра мрсни игри со него. И така натаму."

Укратко: дрвам, дрвам, дрвам, и то. Исто така, од такт ме вади неименувањето на еден тон ликови, па појма немаш кој кому што кажал, пошто сме кај пријателот на гости, па другиот пријател, па пријателот од детство, па двајцата нови...крсти ги некако, да не ти се губат читателите, и онака не добиваш на мистичност ниту на универзалност избегнувајќи реални баналности како Иван, Тошо, Бранко...или ГТЦ, Аеродром... "еден голем трговски центар" и "следната урбанизирана населба" звучат као да кажеш "меѓуножно дупетрескало" наместо точак.

Понатаму, на авторот му е мнооооогу битно да покаже колку е начитан, информиран, културен, авангарден...што просто ќе ви се приблуе од божемно сутпилната случајност на таквите забелешки.

И за крај (го издрвив овој пат, богами!) не можам да сфатам една работа: рецензентите на оваа книга...побогу што читале? Истите приказни што ги читав и јас? Со сета почит спрема творештвото и на Г. Смилевски и на М. Петрушевски, морам да заклучам дека или не се компетентни за проценување на туѓ труд (и покрај нивниот несомнен талент) или во селово наше мораш да бидеш фин со сите за да не ти го мочаат утре дворот.

Атомски град

2007-07-29T19:06:00.000-07:00

Градов наш е како после атомска хаварија. Празен, страшен, гнасен смрдлив и недишлив. Верувам дека "се лакше дисало у Хирошими" него ли во Скопје во јули.

Тек кога луѓето ќе се разотидат, капираш копку е СТВАРНО ружен градот. За запустените никогаш неисчистени и неурбанизирани делови не сакам ни да зборам-само видете ја Иво Лола, видете го Жена Парк, другата страна на кејот (па и онаа првата е грозна, само поинаку), зад Олимписки...страааашно. А све е тоа демек центар.

Па и смрди, брате. Секој дел од градот смрди поинаку. Негде смрди на канализација, негде на чисти гомна, негде на ѓубре, негде на мртви животни, негде на пожар (пу, пу, пу...)

А и прљаво е. Ѓубре има насекаде. Во некои делови од Скопје контејнерите се празнат еднаш во деценијата, и тоа ако соѕвездијата се поклопат.

А ако сакаш негде да седнеш да се напиеш нешто, или е топло, или е кочан. И нељубезно станало све од персонал у градов. Храната по кафаните исто така станува очајна, а богами станува и поскапа by the minute.

Се моча по ќошиња, се кака по влезови.

Се вози криминално.

Продавниците се пуни со кич, девојките се се' попрости и во изглед и во понашање.

Младината ни се ретардира.

Мажите стануваат неандертални.

Вонредна состојба.

Почнав да пишувам како Лејла Сабит, мојата омилена колумнистка.

Which reminds me, треба да си го пријавам постов за рубриката "Зошто го сакам Скопје?"

C'est moi!

2007-07-04T06:57:00.000-07:00

Знам дека долго време некои од вас ги копка мојот идентитет. Знам дека се шпекулираше за мојот пол, возраст, сексуални преференци и така натаму. Се надевам дека со овој пост ќе ви се разјаснат мистериите и дека ќе разберете кои биле причините за мојата анонимност. Дури е ладно, мене ми е ОК, си седам дома во моето дувло и се греам. Но кога ќе затопли вака, ми станува тешко да излегувам од дома, затоа што носењето на маска на овие температури е вистинска тортура.

Понатаму се надевам дека сега ви е јасно зошто за себе цело ова време сум пишувал/а на овој начин. Впрочем, тоа не е за вас да ве збунам, туку заради тоа што и јас не сум сигурен/а како да се сфатам самиот/та себе.

И конечно, за оние кои ме прогласуваа за исфрустрирана и не знам каква се' не особа: In yout faces, cruel people! Се надевам дека сега барем малку срцето ќе ви се стегне од човечко сожаление за мојот физички изглед...аnd finally, c'est moi!!!

Лори, мори!

2007-06-21T16:34:00.000-07:00

Еве ме и мене со мало задоцнение, да напишам збор-два за концертот што го затресе градот слично како земјотресот шеесе и треќата. Некои можда поише се затресоа за Таркан, некои можда тек ќе се тресат на Пинк, али како и да е, мојата генерација и моите пријатели ги затресе, притресе и потресе Лори Андерсон.

Одамна немам отидено на КОНЦЕРТ. Значи, на нешто што го посакувам сериозно, и за што, ако треба и ќе плеснам кешарица без да зажалам. Прво, она што ми беше многу симпатично и мило, беше што уште пред вратите на спејс шатлот универзална видов гужва, во која ако се загледам подетално, капирам дека сите, ама СИТЕ лица ги знам. Не трошев многу време на разменување поздрави, честитки и рецепти, туку си се упатив кон внатре да си го најдам местото, грижливо одбрано на едно мапиче во Југотон. Тоа беше затоа што очекував дека ќе има битен визуелен момент кој нема да биде убаво да го гледам од профил.

Нормално, нашите места као по обичај беа зафатени, ама јас веќе во земјава се имам истренирано на строгост, и бескрупулозно ги станувам оние кои го зафатиле моето место, за кое имам платено карта. Ако ништо друго, веројатно мене ќе ме стане некој нормален граѓанин доколку го следам примерот на идиотите.

Нејсе, имав 20 минути да си ги потврдам познајниците во ближните редови, да ја испитам сцената (која, рака на срце, визуелно не ветуваше ама баш ништо) и да го издишам кислородот од салата дружно со останатите присутни. Последното, во комбинација со пеколот надвор, резултираше со жештиниште кое на места ме деконцентрираше во текот на концертот, ама еве ме, преживеав.

И, се угасија светлата, излезе Лори, мала и скромна, и си почна. Зборуваше за времето кога немало земја и имало само небо на кое летале птици. На една ластовичка и умрел таткото, и бидејќи немало земја, немала каде да го закопа. И тогаш решила да го закопа во тилот, и така почнало сеќавањето, бидејќи до тогаш, освен што немало земја, немало ни сеќавање. Брррр. Убаво. Продолжи со својот бенд (чело, сајзер и гитара) и со титлот и скромното осветлување, но тоа што таа како изведувач, пејач, поет и комплетен уметник има да го понуди, е неприкосновено.

Буквално не осетив кога и како помина саат и половина, единствено на моменти се премалував од жешкото, но мислам дека ќе можев уште 3 пати по толку да издржам , доколку останеа на сцената.

Публиката ја врати на еден бис, и толку. Немаше стендинг овејшнс (имаше де, ама не доволно) и сите истрчавме надвор, кој на воздух, кој на цигара. Како и да е, логичното решение за исход на вечерта беше да се оди дома, наместо на пијачка, за да не си го расипеме впечатокот од убавиот концерт со секакви скопски летни бљувотини.

Фала, мори Лори!

Наместо прилог...

2007-06-07T17:03:00.000-07:00

МРАЗАМ линкови, уште повеќе не можам да смислам постови еднакви на линк, но во случајов не третирајте го ова како пост, туку како PS на претходниот. Enjoy!

http://www.vecer.com.mk/?ItemID=2D7EA201FF79A84483FE8FFCD2897DB2

Зашто е Глигор Ташковиќ single?

2007-06-02T15:52:00.000-07:00

Ова прашање, ако кажам дека ме мачи-лажам. Но, прибидејќи уживам да воајеришам во приватните животи на нашите толку симпатични политичари, не можам а да не си го поставам горенаведеното прашање. Мислам, Пуемиуеуот се ожени, Буч го изимитира сместа, Шеќеринска одамна рипна у тавче со Дајнерс (дали со уцени и присили или не, тоа времето ќе каже)...па дури и бркатата министерка за внатрешни има дечко!

Дакле, зашто Глигор Ташковиќ нема друшка?

Дали затоа што, како сам изјави кога го ујдисаа да биде министер, е многу зафатен да ја среди ситуацијата во Мајка Македонија, па нема време за приватен живот? НЕ!

Дали затоа што македонските моми, така чесни ко шо ги дал Господ не се мафтосуваат со фраери кои праат сумњиви дилови со пари? Хммммм, НЕ!

Дали затоа шо не е голем патриота пошто не збори Македонски? НЕ!

Затоа што е одвратен, бре! Простете вака на мојот експлицитен грозотилак, ама ја стварно неам видено нешо по...дегутантно, да се изразам пристојно!

Не знам дали да почнам од исфенираното кубе што го носи над ниското му чело (со што ме потсеќа на еден уште поодвратен фраер шо се вика Доналд Трамп), од изразот кој е дефиниран подеднакво како изразот на бил кое животно нацртано на кутија со житарици, или од тоа како го ваља дебелиот јазик додека мачно ги валка Ш и С во неговиот American.

Ете, така...накратко ви го пренесов мојот став за нашиот јабанџиски министер, а се вие повелете демантирајте ме-смувајте го! :)

Још један групњак! ;)

2007-05-18T17:27:00.000-07:00

Gotcha! Гарант мислите стрмоглаво ви одлутаа во АНАЛИТЕ на најскриените интимни перверзии, гарант има bouncing силикони како задна проекција на мониторите додека го читате текстов...но не, драги мои, овде станува збор за поинаков тип групњаци. Така јас нагалено (од љубов, шо би рекле) ги викам групните изложби. И аф корс, морав да се послужам со трик ;) за да ве натерам да прочитате уште еден досаден текст кој има цел да ве свлечка низ галериите на градов (и пошироко, ако даде господ!) за да видите нешто убаво, или пак, да ве одврати од таа помисла, доколку сметам дека со тоа ќе заштедите време, пари, нерви...уатева.

Како и да е, овде станува збор за опшн намбр уан: добрата страна на галериите-кога во нив има нешчо убо! МКЦ, од вчера па до неодредено време во своите недра ќе ја носи поставката насловена како "Уметнички дијалози". Концептот, од тоа шо на брзинка го сконтав, е да се афирмираат млади уметници кои ќе изложуваат, и млади историчари/куратори кои ги напишале текстовите во каталогот. Мислам, не оти е тоа некаков концепт сам по себе, ама небитно...ме мрзи да мрчам денес ;)))

Oна што мене пријатно ме изненади беше симпатичниот избор на дела, различни по сензибилитет, а сепак толку кротко вклопени, што на ниту еден начин не си запречија меѓусебно. Не дека немаше промашувања (не бега мрчатор од своја природа никако! :)) ама сега сакам да се осврнам на авторите и делата кои мене лично ме израдуваа со умот, талентот и тако даље. Идам според каталог, да се разумемо, а не според лична фаворизација. То шо не ме бендисало, или не побудило никакво чувство кај мене, не ни спомињам!!!

Значи:

Jана Сајковска (малите графичиња-фантастична тегобност!)

Весна Аранѓеловиќ (супер! слоевито, повеќезначно и ликовно истерано до крај)

Иван Ивановски (уште еднаш прекрасни суптилни цртежи, како Шиле да се реинкарнирал у Јапан :))

Ивана Стојановска (малку ми недостига прочистеност во изразот, ама има НЕШТО...)

Елена Петковска (цура која и те како со душа и ум си го прави мозаикот наречен ликовен опус, од која едвај чекам да продолжи со истражување на истава тема во други техники)

Александра Петкова (склуптура пред која што стоиш и си мислиш дали ти е ОК или не е, токму заради мачната аура која ја создава околу себе-за на крај да заклучиш дека сигурно е ОК кога така силно те тангира)

Мирко Бојаџиевски (бурен, но сепак суптилен колорит...само се молам да не забега во манир)

Бојан Симовски (чие дело, за жал немав можност IRL да го сретнам пред зданијата кај кои е фотографирано, за да си се изнасмеам к'о човек, наместо да плачам. Тажно-смешно-сурова приказна која не можеш а да не ја засакаш на прв поглед)

Ова кратко освртче, без изџвакани дела, сакам да ве интригира да мрднете до таму ако не сте биле. И ако имате други фаворити, плиз сеј соу!

Ете, толку за тоа. Ве информирав за неафирмираните уметници...неафирмираните историчари ќе ги остаам за некој следен пат, можда, пошто некако ме мрзеше да им ги читкарам текстовите...:))))))

Владо Бучковски се "деци" !?!?

2007-05-17T16:15:00.000-07:00

Осамна денешниот број на мојот омилен дневен весник, Вест. На насловната страна, швалерски окезениот екс-шо-ли-беше Бучковски, на очито некакво си квази-вереничко ѓезме. Спроти него, со многу поодмерен израз на лицето (не можат сите да си дозволат "видете ЈА шо сум фатил" кез) седи младо моме...кокиче! Ај шо е убаво бре за тој Гаргамел, него е и младо...сигурно може комотно ќерка да му биде! Над прекрасната глетка типа "убавицата и ѕверот", наслов кој не толку одамна го видовме (слајтли вериејтед дис тајм): Бучковски се жени! со големи мрсни букви. И сеа, нормално, ме посоветуваа пред да јадам гомна за ова по блогови да проверам демек колку години има малата, ама баш ме заболе, и да е пунолетна, пак е перверзно млада за тој фосил!

Потоа, сомнително ми дојде шо одма после свадбата на пуемиеуот, ренегејд Буч се најде повикан да се слика со пиче по весници за добивање политички поени. За жал, се плашам и дека ќе му успее, пошто не е тешко да ти се дигне уејтингот во земја со граѓани шо патат од вечна амнезија и неизлечива глупост. Ама, шо и да е, за сеир нека е, ќе се смееме и ќе читаме секвели по полужута штампа, пошто сите сакаме да знаеме каква гардероба носат и што куваат македонските wannabe VIP домачици!

Нема повеќе да дрвам, само сакав да бидам меѓу првите шо ќе се осврне на оваа, ХА ХА новост :)))) и ќе ве оставам со првата моја импресија при фрлање на поглед на весникот: во свет селебритиз усвојуваат деца, а овде ги женат!

Е па на здравје свадба!

Aна rocked!

2007-05-15T15:49:00.000-07:00

Многу сакам коа имам повод ем причина да споделам и нешо убаво, зашо ми е више преку таквото од коструктивна, деконструктивна, рекреативна или каква и да е...негативна критика.

И пак ќе ви го дрвам за уметност, иако изглеа ако не се пишува за ју ноу ху никој нити чита нити му е гајле. Ама баш ми е па МЕНЕ гајле, ја си се празнам, читал некој или не-исти Џонсон.

Како и да е, вчера, во Отворено графичко студио се отвори изложба на младата Ана Андроска, сликарка која првпат се претставува самостојно. Сме глеале (кој памти, де!) нејзини цртежи во Точка пред поише години, ама од тогаш до сеа се случил невиден скок: Aна созреала во комплетен автор, што значи дека освен добрите, СТВАРНО ДОБРИ слики видовме квалитетна поставка, каде секој ѕид беше паметно искористен, колористички и просторно решен до максимум, видовме и скромност, ненаметнување (читај: на изложбата имаше 10 слики) и убаво среден каталог, кај кој само ми засмета фактот на црно-белост :) пошто тој момент не кореспондира со колоризмот, кој е главна движечка сила во нејзините слики.

Понатаму, чувме и убава музика, чиј автор е Иван Арсовски, за мене до сега непознат композитор/музичар, кој наменски го направил делото за оваа изложба.

Маана? Нема еркондишн у ОГС. И да има (ако грешам душа, де!) не работи ко шо треба!

Значи: пут под ноге и правац Музеј на град Скопје, задна страна, дур трае оваа фина камерна поставка, и барајте да ви пуштат и музиче! :)

Јаболко на раздорот

2007-05-09T18:34:00.000-07:00

Време на случување: завчера, ако ме држи добро тимбава ;)

Место на случување: Press to Exit

Повод: An Apple a Day Keeps the Doctor Away, изложба на Атанас Ботев

Хмммм...од каде да почнам!?

Ај од почеток ;))))

Прво, да почнам со тоа на што буквално налетав кога дојдов таму: гунгула надвор, пијачка аш, живо пиле внатре-њет! ОК, како и да е, за изложба сме дошле, на изложба ќе влеземе. Прво, ме пречека едно шкафче, да не речам долапче, со во него закачена заклетвата која ја положуваат лекарите на иницијација. :)
Понатаму, налетав на едно пано со исечоци од весници, консрнинг медикал флоз и остали здравствени скандали;
И на крај, на едно ТВ идеа инсерти од бајати вести со Докиќ и другарите.
Над сето тоа, единственото симпатично нешто-постерот, флаерот, каталогот за изложбата, со истоимениот наслов и со јаболко во устата.

ОК, да е некој...било кој, почетник, аматер, лош сликар...можда ќе му го признаев ова-особено во ерата во која све, нали, признаваме за уметност. Ама, на некој кој, освен шо е паметен и луциден, е исто така одличен цртач и сликар-е нему не му признавам ваква работа :)))))))

Рака на срце-тачи сабџект: да не речам, сите не тангира вака или онака. И фино е да се направи проект за тоа, кога е толку актуелно, пошто нели актуелноста counts :)))

Ама тоа да се направи така...ликовно неписмено...е тоа не сакам! Ако е веќе поставка во простор, таа треба да задоволува некои ликовни критериуми. Дури и ако тоа значи НЕПОСТАВУВАЊЕ НА НИШТО ДРУГО ОСВЕН ЕДЕН ПОСТЕР. Особено ако тој кажува речиси се. Или...што знам...секој исечок да биде зголемен и да боде очи-секој со својата трагика, а не да биде девалвиран на една булетин табла. А и тие телевизори веќе...многу ме нервираат на такви места! :))))

Значи-идеја е едно, реализација друго. А сето пак, се множи со други фактори, како способност, ум и до сега направени проекти. Така што...пазете шо праите...да не фрламе веќе јаболка на раздорот! ;)

Боки 13-ка за Евровизија!!!

2007-05-02T18:47:00.000-07:00

Секогаш одново ме зачудува еден непобитно идиотски факт, кој секоја година ова време го пцујам од петни жили: кретенштината наречена Евровизија, односно нејзиното еверсоу сериозно третирање низ сите медиуми кои држат до себе. Така, на пример, во топ вестите (во мојот случај, ги гледав на Канал 5), заедно со тоа кој истегнал копита од политичарите и терористите, со земјотресите и поплавите, ние ја имаме веста дека Каролина патува во Хелсинки со зелено фустанче и марама со туфни. АЛЕЛУЈА! Јас мислам дека без таква информација немаше да можам да го започнам денот ни под разно, пошто да немаш појма така, меѓу првите, значи дека си глуп, ич не си фраер, а не си ни патриота.

Да не праиме муабет тека не си патриота и ако не ти се свиѓа длабоко-емотивната песна, да не речам ХИМНА со која Каролина ќе не претставува. Мислам, ако не успеавме со НИНАНАЈНА, 100% успеваме со НАЈ НА НАЈ НА, НАНАНАНАЈНА! Како само ова не ни текна порано!? Иако Елена со г'зето и останатите јебозователни моменти не успеа да ги стопи ледените срца не телевоутерите од Скандинавија, тоа сигурно ќе го стори нашата принцеза со слеаните и координирани движења, во кореографија на ген. Мирослав Стојаносвки, I guess.

Па добро бе, мајку му, имаме ли шаси еднаш нешто да пробие низ македонските ни тикви? Прво, дека стварно е греота толку медиумски простор и време да се отстапува на една таква глупост, особено што веќе треба да ни е јасно дека е тоа глупост на која никако немаме шанса да победиме. Освен, можеби, во еден случај: ако го пратиме Боки 13!!

Зошто? Затоа што, ако некој не приметил, неофицијално тоа е фестивал на геј популацијата, (а Боки ми е така некако неофицијален...) затоа што, и да не е така, дефинитивно повеќе ќе го запамтат Боки со шлиц до знаменитостите и во корсет него ли било која цурица, и, last but not least - затоашо за таква баксуз земја као нашата, у која све е наопаку, 13-ка е ваљда среќен број!?

Кај д хел сте на Марко Стојановиќ!?

2007-04-27T19:19:00.000-07:00

Да му се плукнам и на андерграунд, и на аперграунд и на све у факинг битуин...коа на таква изложба никој не се појави. Доаѓа нешто на 10 нивоа повисоко од СВЕ шо се дешава овде, и нема-никој. Браво. Не сакам веќе од никој да чујам НИШТО за неинформираност или некој да ми промрчи за факинг ТЕНДЕНЦИОЗНОСТ.

Ако не ви излага братучедот, нема ни да отидете да видите. Па да, МСУ е на друга планета! И после ќе мислат дека сме паланка шо нема ни критериум ни почит за некои работи. Епа и сме, според приложеното!

За оние што не слушнале (хардли дека има такви, ама ај...):
Денес во Музејот на современа уметност (на Кале!!!) се отвори изложбата на Марко Стојановиќ, млад концептуален уметник и дизајнер од Нови Сад.

По Марко, фуд арт, новите гоблени, бело...све тоа треба да го видат оние кои мислат дека светот почнува тука (да не речам со НМП). Значи, идете, видете...за да сватите дека светот...завршува тука :))

Bless u.

ТРИ ТОЧКИ

2007-04-23T12:51:00.000-07:00

У принцип, морам да признаам дека троа ме нервира КЦ Точка. Тој извитоперен андерграунд елитизам кој лебди у воздухот, можеш со ножици да го сечеш. Од втора рака, не биле ни многу коректни за соработка, ама не милувам да шпекулирам (затоа само вака пиздински нафрлувам :)) па тоа ќе го преќутам. Како и да е, ако си маргинален, немаш издавачка куќа, и не те печатат по весници. Уатевер, морав да помрчам малце, зашто следи доста пофален пост подолу (баланс је битна ствар:)):

Имено, во доста краток период се десија неколку убави работи во Точка, и редно е да ги споменам, оти мрчење си е мрчење, ама риспект си е нечо друго.

Прво: самостојната изложба на Ване Костуранов со наслов Куќи. Убави, убави слики. Ване не првпат изложува во Точка, веќе се видени неговите работи. Малку ми запречи како на гледач немрдањето од мртва точка во однос на тематиката, меѓутоа кога нешто си е искрено, и кога искрено си стои и не мрда, ништо не му можеш. Ако отидете да ѕирнете, не заборавајте да ги погледнете и насловите на сликите, пошто колку поезија има во визуелниот, толку има и во текстуалниот дел.

Второ: како дел од тој некој си Конструктор фестивал за урбани уметности, проект имаше Љубиша Камењаров, под наслов Визуелџија. Таму кадешто шкрипнало во другите сегменти, смислата за хумор е таа која супер ги пополнува дупките. Почнувајќи од крајно треш проспектчето кое симулира визитка со трговачки шмек, преку понудата од слики на метро и скулптури на кило, Љубе напраи таква пародија на она што се случува во уметноста денес. И тоа на кило :)) Исто така, сликите СТВАРНО се на метро (една од нив фантастична) а скулптурите...море сите беа добри :))))

и

трето (кое можда малку се мислев дали да го ставам во контекст со останатите 2, оти малку ми заостанува во силината): исто така дел од Конструктор, проектот на Владимир Лукаш (кој имаше некој наслов на шпански што не го ни памтам баш) што се состоеше од повеќе телевизори склепани во мозаик, на кој одеа сегменти од лицата на неговите другарчиња. Е сеа, малку прашалници ми остаи тоа што не беше сосема јасно ШТО тоа значи (не само од аспект на груба експликација, него убаво е едно дело да има пропратен материјал кој ќе сведочи за делото и тогаш кога тоа не е изложено), но ми се бендиса тоа што не беше сиров видео арт во галериски простор (што СТРАШНО иде на живци) туку еден пулсирачки мозаик, каде секој сегмент (читај:TV) си имаше своја боја и форма и придонесе за ефектна визуелна целина.

И за крај: можеби ако КЦТ продолжи со вакви фини проектчиња во иднина (господ е сведок дека имало све и свашта во нивните простори) ќе избледи негативниот впечаток за нив, оти убавите впечатоци ќе го потиснат.

Шампањ ем кавијар

2007-04-12T08:04:00.000-07:00

Пред некое време бев на некоја си домашна (дворска) дешавка со име скара. Тоа е некако фина активност за луѓе што обилато кркаат месо и негови деривати (ја не сум некој фан, ама за друштво...:)) што сакаат обилато и да љокнат (е од тие сум!) и што можат без жалење да си го поарчат денот (од тие сме сите у државава) и што, брате, сакаат да се дружат, запознаваат, шират пријателства ем искуства и интереси. Секоја чест на домаќинката која се потруди да измеша луѓе од различни профили, а слични возрасти, со цел да ги разбие востановените херметички македонски скупини на друштво. Супер обид, ама Македонче си е Македонче: не си сака бе да запознае други луѓе, не можеш да го натераш! Уствари ќе го натераш, де, ама првата прилика ќе ја искористи да кидне во своето дувло, не дај боже да напраи муабет со некој полу-познат.

Сето ова наведено важи за сите просечни примероци од земјава, меѓутим, се соочив со постоење на една нова категорија, да не речам посебен species кој вирее на исто тло, навидум е ист, али гарантирам дека се од друга планета: species ДОКТОРИ. Пошто, јеби га, не познавав доволно примероци од видов, а и не преферирам генерализации на слепо, немав абер оти стварно тоа и хомо сапиенс не е иста ствар.

Тоа е вид кој, освен што има посебна лексика која се однесува на нивната професија (ок, тоа и да го разбере чоек) има најсодржајна палета на side-интереси:
вино - сорти, вкусови, начини на правење, дегустација, буриња, адитиви;
сирења - типови, потекло, вкусови, одат ли со вино или не, ако да-се знае со кои;
кавијар - бои, земји, риби, сервирање, комбинирање;
рашетаност - овде се комбинираат светски и европски градови со горенаведените категории (каде се јаде убав чедар, како се прави божоле во Бордо, на колку степени се ловат рибите во Дњепар за најбољи кавијар)
јазици - овде спаѓа употребата на што е можно повеќе странски зборови и фрази, на што е можно повеќе јазици во секојдневна неформална комуникација. Вистински лекар нема да помине без една реченица на англиски во 3 изговорени. И тоа е must! Француски се преферира исто така, а добредојдени се и сите останати, без разлика дали соговорникот ги разбира. Још боље ако не, оти така видот се осеќа посупериорен.

Е сега, коа ќе се деси колизија на видот човечки со видот докторски, и тоа на таква манифестација како горенаведената, онда добиваме скара на која се збори за сирење на шпански, за вино на оксфорд бритиш, се крка руски кавијар со леб од Веро и додека се вртат кобасиците - се пие шампањ од пластични чашки. Salut!

НМП У ПМ

2007-04-11T09:26:00.000-07:00

Кој беше вчера, си знае; кој не-најверојатно нема многу-многу ни да слушне, зашто некои работи едноставно не заслужуваат многу арчење зборови. Но, во име на некаква си мрчаторска кауза, морам настанов да го споделам со whoever this may concern :)

Имено, се случи синоќа изложбата на младата уметничка формација со име НМП. Дваесетина автори, две локации, многу, многу, многу гости. Баш супер! Кој не би сакал даква ситуација во уметноста, за стално? Е, ама има една друга работа: каде д хел беше уметноста на таа изложба? Толку млади деца, ќе си рече човак пукаат од креативност, ама не е баш така. Изгледа дека сите генерации автори кај нас имаат само една цел: изложба ради изложба. Јебеш, како первертирал ларпурлартизмот (шо го мрзам овој збор!) со годините, а?

ОК, јас почитувам стрит арт, зошто да не? Ама малку смешно е да го бутнеш у галерија. Уште посмешно-да насликаш графит на-платно. А најблесаво е сето тоа да нема никаква вистинска порака. А ни превише ликовна вредност (ама ај за тоа нема да коментирам). Меѓутоа, кај нас сето тоа глатко ќе пројде, пред се затоа што ликовната критика не постои. Или, да речеме, фиктивна е. А впрочем, кај нас истите луѓе и предаваат, и критикуваат, и сликаат, и прават изложби. Прекрасно! Тоа ви доаѓа нешто као "ја ќе ви ја скршам главата, ќе ве оперирам, успут и некој пирсинг на веѓа ќе ви направам, и на крај убаво ќе напишам една пофалница место вас, оти, нали, ја то боље радим". Бљак!

Значи, да резимирам: само 2-3 автори кои се занимаваат со фотографија вредат да се погледнат на целата изложба. И можеби, едни скејтборди. Со надеж сум дека луѓево ќе го извадат од себе најдоброто на некоја следна изложба, дека за промена ќе имаат што да кажат, и дека тоа ќе биде запакувано у пакет којшто на лејблот ќе има ИСКРЕНОСТ, наместо претенциозност за бидување посебен по секоја цена. Амин.

Кој у ствари воскресе?

2007-04-08T10:59:00.000-07:00

На страна целонеделното бомбардирање по медиумите, кои константно ме маваат со религиозно-идеолошки вапцани јаја, на страна поздравот "Христос воскресе" на кој вообичаено одговарам со "Фала, исто и вам!", хаосот по продавници и грабањето залихи, синкер атомска војна ни чука на врата (мајка ми мораше вчера андер д тејбл со месарот да се договори, да се сретнат ван радно време, у полутемна месарница за да можеме денес пилешки факинг стек да имаме за ручек). Значи, сето ова у рисајкл-небитно.

Она што мене ми е фрапантно е дека кај нас е многу битно да се ЗАПАЗАТ АДЕТИТЕ. Иако тоа можда подразбира еднодневно постење со пеколни маки, иако тоа можда значи да одремеш ко клен со свеќата пред да идеш да се начукаш па да станеш клен на квадрат, и ред други слични нелогични кретенштини. Али можеме зло да чиниме. А тек уште поише можеме да го мислиме. Ќе се издрогирам, ќе изебам нешто, успут сигурно дома за тоа нема да ја кажам вистината, али ако се учукам со некое јајце пред црква, тек ако излигавам некоја икона и ако се пикам под маси...ихаа, онда сум на коњ, гајле неам, пошо Господ само тоа гледа!

Ја вчера, искрено да ви кажам, нигде не го видов Исус воскреснат. Но, во денови во кои све живо е на нозе и се шлае по сокаци, човек ќе види многу други ѓоа воскреснати луѓе. Како минатото да се уротува против тебе, па ги копа сите твои лични духови, и ти вика "Voila! На! Еве го твојот живот, и сите твои срања!" Доволни се неколку луѓе кои не си ги видел со години, кои можеби некогаш многу си ги сакал, да се извадат од контекст и да ти го сјебат искачањето, кое и онака е веќе донегде сјебано због ради празнична атмосфера.

Ова е за памет; секоја година за секој смрден празник решавам да си отседам дома за истиот, ама секој пат одново заборавам. Ај, сеа ќе препрочитувам, па ќе запамтам, белким.

И за крај, си одам со пригодна изјава на една моја многу добра пријателка, во чест на празникот кој го празнуваме:

"За кој кур јајца да фарбам?"